Terrein met resten van bewoning (villacomplex) uit de Romeinse tijd. In 1850 is hier een vierkant Romeins gebouw opgegraven. In 1876 werd het ommuurde terrein met daarop twee gebouwen aan het licht gebracht. Het villacomplex was omgeven door een grote rechthoekige muur van 256 m x 98,8 m. Aan het ene (westelijke) eind van het erf lag het hoofdgebouw (meerdere vertrekken, een kelder en een hypocaustum), aan het andere een kleiner gebouw. Het complex strekt zich uit over een wat hoger deel van het lössplateau.
Verder werden naar verluidt een deel van een hypocaustvloer en een mergelfundering waargenomen op een diepte van 20 a 30 cm beneden het maaiveld.1