Es gibt noch keine deutschsprachige Anmerkungen. Präsentiert wirden Anmerkungen auf Niederländisch.
Schatvondst bestaande uit een grote hoeveelheid gouden voorwerpen uit de laat-Romeinse tijd.
In 1955 in Beilen aan het licht gekomen en sindsdien in de collectie van het Drents Museum.
Het was de rijkste schat uit de Drentse bodem. De vinders waren de heren Beuving en Barkhof.
Het gaat om vijf secundair opgerolde halsringen, een armband en 22 munten, zogeheten solidi.
In 2008 werd een - door een particulier in zijn tuin in Beilen gevonden munt - verkocht aan het museum, waardoor de schat nu uit 23 munten bestaat.
Vijf van de zes sieraden zijn met stempels versierd.
De gouden sieraden werden waarschijnlijk van omgesmolten solidi gemaakt. De Germanen hechtten veel waarde aan dergelijke sieraden. Deze kettingen hebben in het midden verdikkingen waarin typisch Germaanse versieringen, zoals cirkels en ellipsen, zijn gegraveerd. Het goud is 22 karaats.
Een in 1845 gevonden solidus en een in 1852 ontdekte halsring hebben oorspronkelijk ook deel uitgemaakt van de schat. Deze voorwerpen zijn echter verloren gegaan.
Alle munten zijn vóór het jaar 400 geslagen. Korte of langere tijd daarna moeten de kostbaarheden begraven zijn, mogelijk als een offer. Het is niet ondenkbaar dat de bewoner ('hoofdman') van het grootste erf in de uit de Romeinse tijd daterende nederzetting te Wijster de bezitter van de gouden voorwerpen is geweest.
Literatuur:
- H.T. Waterbolk en W. Glasbergen, 'De Laat-Romeinse goudschat van Beilen, I. Vondstomstandigheden, juridische problemen, verwerving & beschrijving', NDV 74 (1956)
- A.N. Zadoks-Josephus Jitta, 'De Laat-Romeinse goudschat van Beilen, II. De gouden munten (solidi)', NDV 74 (1956).
- http://www.rtvdrenthe.nl/nieuws/romeinse-munt-naar-museum (22-12-2008)
Schatvondst bestaande uit een grote hoeveelheid gouden voorwerpen uit de laat-Romeinse tijd.
In 1955 in Beilen aan het licht gekomen en sindsdien in de collectie van het Drents Museum.
Het was de rijkste schat uit de Drentse bodem. De vinders waren de heren Beuving en Barkhof.
Het gaat om vijf secundair opgerolde halsringen, een armband en 22 munten, zogeheten solidi.
In 2008 werd een - door een particulier in zijn tuin in Beilen gevonden munt - verkocht aan het museum, waardoor de schat nu uit 23 munten bestaat.
Vijf van de zes sieraden zijn met stempels versierd.
De gouden sieraden werden waarschijnlijk van omgesmolten solidi gemaakt. De Germanen hechtten veel waarde aan dergelijke sieraden. Deze kettingen hebben in het midden verdikkingen waarin typisch Germaanse versieringen, zoals cirkels en ellipsen, zijn gegraveerd. Het goud is 22 karaats.
Een in 1845 gevonden solidus en een in 1852 ontdekte halsring hebben oorspronkelijk ook deel uitgemaakt van de schat. Deze voorwerpen zijn echter verloren gegaan.
Alle munten zijn vóór het jaar 400 geslagen. Korte of langere tijd daarna moeten de kostbaarheden begraven zijn, mogelijk als een offer. Het is niet ondenkbaar dat de bewoner ('hoofdman') van het grootste erf in de uit de Romeinse tijd daterende nederzetting te Wijster de bezitter van de gouden voorwerpen is geweest.
Literatuur:
- H.T. Waterbolk en W. Glasbergen, 'De Laat-Romeinse goudschat van Beilen, I. Vondstomstandigheden, juridische problemen, verwerving & beschrijving', NDV 74 (1956)
- A.N. Zadoks-Josephus Jitta, 'De Laat-Romeinse goudschat van Beilen, II. De gouden munten (solidi)', NDV 74 (1956).
- http://www.rtvdrenthe.nl/nieuws/romeinse-munt-naar-museum (22-12-2008)
