Schip van Brugge

Het "Schip van Brugge" ontleent zijn naam aan het feit dat de resten van een dergelijke boot in de nabijheid van Brugge werden gevonden. Dit gebeurde in 1899 bij graafwerken aan de haveninrichtingen van Brugge. De optekeningen van het wrakmateriaal werden verricht door P. Jonckheere die er een beknopte verhandeling over schreef.
Wegens de grote gelijkenis met de Sakser gevonden bij Snape in Suffolk werd de oorsprong van de boot in de 6de of 8ste eeuw gesitueerd. In een studie, uitgegeven in 1976, bewijst Marsden dat het "Schip van Brugge" van de Romeinse tijd is. De ouderdomsbepalingen met de koolstof-14 methode bepaalde dat de wrakstukken van 80-180 jaar na Christus dateerden.

Verder situeert H. Thoen, die een studie maakte over de Belgische kustvlakte in de Romeinse tijd, de wrakstukken op een bodemlaag uit de Romeinse tijd waarop trouwens, in de onmiddellijke nabijheid van het wrak, sporen werden gevonden van een Gallo-Romeinse woonplaats.

Het is helemaal niet zeker dat het "Schip van Brugge" voor de visserij werd ingezet. Wellicht heeft de plaatslijke vissersbevolking elementen van deze vaartuigen bij hun boten overgenomen of werden gelijkaardige vaartuigen gebouwd om er de visserij mee te beoefenen.

Het "Schip van Brugge" was gebouwd in klinkwerk: een bouwwijze waarbij de huidplanken deels boven elkaar liggen. Bij karveelwerk ligt de ene kant van de plank tegen die van een andere zodat een effen huid ontstaat.
Het vaartuig had geen roer, maar werd door middel van een stuurrime in de juiste koers gehouden. Het stevenroer kwam in gebruik in de 12de eeuw.